Deze bladzijde weergeven in het : Frans Nederlands
 
  ZOEKEN
 

Zoeken van A tot Z

Meldpunt
0800 13 550

Startpagina Consumenten > Onze voeding > Vis & Schaaldieren > Feestelijke oesters... een eeuwenoude traditie

CONSUMENTEN
Meldpunt Productterugroepingen Waarschuwingen (voor allergenen) Persberichten Onze voeding Dagelijks leven Wat doet het FAVV voor de consumenten ? Incidenten voedselveiligheid Publicaties Video's Over het FAVV Praktisch   - Werkaanbiedingen
  - Nuttige links
COMITES
Auditcomité Raadgevend Comité Wetenschappelijk Comité
PROFESSIONELEN
Feestelijke oesters... een eeuwenoude traditie Afdrukbare versie   |   Laatst bijgewerkt op 03.01.2017


OestersTijdens de eindejaarsfeesten verschijnen bij velen traditioneel oesters op tafel. Maar wist je dat er al oesters werden gegeten lang voor er Kerstmis gevierd werd? Ze werden al bij de oude Grieken geserveerd en die waren er dol op. Bij de Romeinen was een banket niet compleet zonder een schaal oesters. Ze waren ook erg geliefd bij de edellieden in de middeleeuwen.


Wild of gekweekt ?

Reeds 150 jaar voor Christus leefde het idee om oesters te gaan kweken, maar erg concreet werden die plannen niet. Gedurende eeuwen kwamen enkel oesters van wilde oesterbanken op tafel. Maar daardoor werden ze stilaan met uitsterven bedreigd. Het duurde tot de tijd van Napoleon III voordat de oesterkweek de oestervangst verving.
Tot in 1868 werd voornamelijk de platte oester (Ostrea edulis) gekweekt, afkomstig uit de streek van de Marennes-Oléron. Maar die verdwenen vrijwel volledig nadat op een stormachtige dag een zeekapitein zijn lading Portugese oesters (Crassostreas angulata), waarvan hij dacht dat ze dood waren, in het estuarium van de Gironde wierp. Blijkbaar waren ze lang niet dood: ze pasten zich aan de omgeving aan en verdrongen al vlug de plaatselijke soorten. In de jaren 70 werden deze Portugese oesters door een ziekte gedecimeerd en werden deze keer bewust door de mens vervangen door holle oesters uit Canada en Japan. Het zijn deze die we tot op vandaag degusteren.
OestersEetbare oesters behoren tot de familie van de Ostreidae. Voor het grootste deel worden holle oesters gekweekt en gegeten. Platte oesters vertegenwoordigen slechts 10 % van de productie. Deze Ostrea edulis is gekend onder de naam gravette in het bassin van Arcachon en als belon in Bretagne. De Spéciale de Claires of Fines de Claires oesters zijn gerijpt in “claires” of oesterputten, vaak oude zoutpannen met brak water, waardoor ze hun karakteristieke smaak verkrijgen. Sommige zijn groen van kleur, afkomstig van microalgen, maar dit heeft geen invloed op de smaak.
Oesters worden verkocht in verschillende kalibers aangeduid door een cijfer van 0 tot 5. Hoe kleiner het cijfer hoe groter de oester. Meest verkocht worden de kalibers 4 en 3. Oesters hebben gemiddeld 2 à 3 jaar nodig om hun commerciële grootte te bereiken.


Een gewaarschuwd consument…

Om onaangename verassingen te vermijden koop je oesters best bij een vertrouwde goed draaiende zaak, bij voorkeur in de originele verpakking met het etiket van de sanitaire diensten van oorsprong erop. Bij aankoop moeten oesters levend, gesloten en zwaar zijn: het gewicht is een goede aanduiding van de versheid. Voor ons comfort vragen we soms aan de verkoper de oesters op voorhand open te maken, maar eigenlijk is dit niet zo’n goed idee. Je maakt oesters best slechts open op het laatste moment, zo houden ze hun water tot juist voor het opdienen.
Oesters moeten bewaard worden met de bolle kant naar onder zodat het water erin blijft. Je kan oesters 8 tot 10 dagen in de groentenbak van de koelkast bij 5 tot 10°C bewaren. Leg iets zwaars bovenop de mand om te beletten dat ze open gaan. Invriezen van oesters is af te raden.
De kwaliteit van oesters wordt slechts zichtbaar na het openen. Ze moeten zwemmen in het water en zich terugtrekken bij contact met de punt van een mes of enkele druppels citroensap. Het eerste water gooi je weg. Plaats de oesters goed vlak op een dienbord: ze maken dan opnieuw water aan dat je wél behoudt.


Risico’s

OestersWe weten allemaal dat je soms van oesters een voedselvergiftiging kunt krijgen. Niet alleen kunnen ze besmet zijn met bacteriën, het gevaar kan ook komen van virussen, sommige algen, of vervuiling met bijvoorbeeld zware metalen. Daarom eet je beter geen wilde oesters: die worden immers niet gecontroleerd door de inspectiediensten. Bij gekweekte oesters wordt het water van de kweekbassins regelmatig gecontroleerd door de plaatselijke inspectiediensten van volksgezondheid. Bij problemen worden de producten niet in de handel gebracht.
Eet oesters altijd zo vers mogelijk: open of uitgedroogde exemplaren of oesters die geen teken van leven meer geven, gooi je weg. Een gewaarschuwd consument telt voor twee!


Classificatie van holle oesters (kaliber)

Nr. 0 > 150 g
Nr. 1 111 tot 150 g
Nr. 2 86 tot 110 g
Nr. 3 66 tot 85 g
Nr. 4 46 tot 65 g
Nr. 5 30 tot 45 g


Bron : Nieuwsbrief Nr.40, pagina's 10-11.


Onze opdracht is te waken over de veiligheid in de voedselketen en de kwaliteit van ons voedsel, ter bescherming van de gezondheid van mens, dier en plant.

Gebruiksvoorwaarden & disclaimer   |   Copyright © 2002- FAVV-AFSCA. Alle rechten voorbehouden.   |   Extranet